حضرت صاحب الزمان عجل اللّه فرجه برساند . پس از وصول رقعه آن واسطه فيوضات رحمانى به جواب آن كتاب وى را مفتخر ساخته به خط مبارك چنين نوشتند كه : ما از درگاه حضرت وهاب حاجت تو را مسئلت كرديم . به همين زودى دو پسر كه از جمله اخيار باشند به تو ارزانى خواهد شد . پس از آن چشم او به دو فرزند ارجمندش ابو جعفر محمد كه شيخ صدوق است و برادر او مكنى به ابى عبد اللّه حسين روشن شد . حسين بن عبيد اللّه غضائرى مىگويد : از ابو جعفر ( شيخ صدوق ) شنيدم كه مىگفت : من به دعاء حضرت صاحب الامر عليه السّلام متولد شده‌ام و به اين افتخار مىكرد . شيخ نجاشى و علامه گفته‌اند : اين شيخ جليل كتاب‌ها تصنيف كرده ، و از جمله به ترتيبى كه نجاشى مىگويد ، اينهاست : كتاب التوحيد ، كتاب الوضوء ، كتاب الصنوة ، كتاب الجنائز ، كتاب الامامة و التبصرة من الحيرة ، كتاب الايلاء ، نوادر ، كتاب المنطق ، كتاب الاخوان ، كتاب النساء والولدان ، كتاب الشرايع و هى الرسالة الى ابنه ، كتاب التفسير ، كتاب نكاح ، كتاب مناسك الحج ، كتاب قرب الاسناد ، كتاب التسليم ، كتاب الطب ، كتاب المواريث ، كتاب المعراج . جماعتى از علما ذكر كرده‌اند كه اصحاب ما رضوان اللّه عليهم مىگفتند هنگامى كه به خدمت على بن محمد سمرى ( رض ) كه آخرين ابواب اربعه است « 1 » مشرف بوديم آن بزرگوار كلمه رحم اللّه على بن الحسين بن بابويه بر زبان راند ! برخى از حاضران اظهار داشتند كه او زنده است . شيخ فرمود : در همين روز دار فانى را وداع كرد - پس از ضبط تاريخ خبر رسيد كه در همان روز وفات كرده در سنهء 329 كه سال تناثر نجوم بوده است . شيخ در « فهرست » او را به فقاهت و جلالت قدر و وثاقت ستايش كرده است . صاحب كتاب مشتركات نيز به وثاقت مسلمه وصف نموده است . قبر شريفش در قبرستان

--> ( 1 ) - نواب اربعه - چهار تن از علماء و دانشمندان بزرگوار و پاكسرشت بوده‌اند كه در مدت غيبت كوتاه حضرت امام زمان عليه السلام يعنى از سال 260 هجرى آغاز غيبت آن حضرت تا سال 328 كه پايان آن است ، واسطه ميان حضرت و شيعيان بودند و نيابت آن وجود مقدس را داشتند و اينان به ترتيب عثمان بن سعيد عمرى ، و فرزندش محمد بن عثمان ، و شيخ ابو القاسم حسين بن روح نوبختى و شيخ ابو الحسن سمرى مىباشند ( د )